ANT1-Ενώπιον του Λαού (Νυσταγμένοι)

Αλλάζοντας κανάλια προχθές 23 Ιουνίου, έπεσα στην εκπομπή του κ. Τσαλακού στον ΑΝΤ1 "Ενώπιον του Λαού" με θέμα τις ποινικές διώξεις και την αστυνομία. Καλεσμένοι, οι κύριοι Ιωνάς Νικολάου από τον ΔΗ.ΣΥ, Άριστος Δαμιανού από το ΑΚΕΛ, Νικόλας Παπαδόπουλος από το ΔΗ.ΚΟ, Σοφοκλής Σοφοκλέους από την ΕΔΕΚ και Νίκος Κουτσού από το ΕΥΡΩΚΟ.

Ως εδώ μια χαρά και δύο τρομάρες. Δύο όμως λεπτομέρειες έκαναν την εκπομπή αφάνταστα διασκεδαστική αλλά και παράλληλα τραγική. Η εκμπομπή άρχιζε στις 12:15 μετά τα μεσάνυκτα και το πιο αστείο, (τραγικό για τον ΑΝΤ1 και τον κ. Τσαλακό) αλλά φυσιολογικό, ήταν ότι όλοι οι καλεσμένοι "εκαμμούσαν" όπως λέμε και στην Κυπριακή. Το γέλιο που έριξα η ώρα 12:30 τα μεσάνυκτα βλέποντας ειδικά τον Σοφοκλή Σοφοκλέους να προσπαθεί με κόπο ο άνθρωπος να μην κοιμηθεί, μέχρι να έρθει η σειρά του να μιλήσει, ήταν το κάτι άλλο. Υπήρχαν στιγμές που νόμιζα θα γύρει πάνω στον ώμο του κ. Κουτσού να κοιμηθεί. Εγίναν τα μάτια των ανθρώπων κόκκινα από την νύστα.

Μα γίνετε κύριε Τσαλακέ να κάνετε ζωντανή εκμπομπή για τόσο σοβαρά θέματα η ώρα 12:30 την νύκτα και που προηγουμένως επαίζονταν επαναλήψεις; Περιττό να αναφέρω οτι λέξη δεν άκουσα από τα τόσα βαρύγδουπα λόγια των μισοκοιμισμένων καλεσμένων. Το χάζι το μεγάλο ήταν οτι έβλεπες τους πολιτικούς, όλοι γραβατωμένοι και κοστουμαρισμένοι μέσα στην λαλλαροπυρά και στα μεσάνυκτα να έχουν και ένα σοβαρό ύφος με τα μάτια τους κόκκινα από την νύστα. Σκέψου δηλαδή να σηκωστείς να ξεκινήσεις κατά τα μεσάνυκτα καθημερινή ημέρα, καλοκαίρι καιρό, με τα κοστούμια και τις γραβάτες για να πάεις στην τηλεόραση να τσακώνεσαι. Πρέπει να πληρώνουν πολλές αμαρτίες τούτοι οι άνθρωποι.

Πάντως να σαι καλά κύριε Τσαλακέ, εγέλασα!!!

Μέλαθρον Αγωνιστών Ε.Ο.Κ.Α

Παρακολουθώ στην τηλεόραση του ΡΙΚ την προσπάθεια συλλογής χρημάτων για στήριξη του Μελάθρου Αγωνιστών στην Λεμεσό και προσπαθώ να αντιληφθώ το μέγεθος της προσφοράς του Ιδρύματος αυτού και των ανθρώπων που το απαρτίζουν στους συνανθρώπους τους. 

Είναι εκπληκτικές οι μαρτυρίες ανθρώπων όλων των ηλικιών για την περιποίηση και την βελτίωση της υγείας τους πού έτυχαν κατά την διάρκεια της παραμονής τους εκεί. Το πιο εκπληκτικό όμως είναι το πόσο εύθραστος, μηδαμινός αλλά και θαυμαστός είναι ένας άνθρωπος.

Πόσο εύκολα και απλά μπορεί από τη μια στιγμή στην άλλη να αλλάξει η ζωή του σε μια στιγμή. Πόσοι νέοι άνθρωποι που πριν έτρεχαν απρόσεκτοι με μοτοσυκλέττες και αυτοκίνητα νομίζοντας οτι δεν πρόκειται ποτέ να συμβεί τίποτε σ'αυτούς, μέσα σε μια στιγμή βρέθηκαν σε ένα καροτσάκι, να μην μπορούν να συλλαβίσουν μια λέξη, να μην μπορουν να περπατήσουν, να μην μπορούν να πάνε στο αποχωρητήριο μόνοι τους, να μην μπορούν να μετρήσουν ως το πέντε.  Άνθρωποι που έτυχε να πάθουν εγκεφαλικό ή κάποια άλλοι ασθένεια.  Ανθρωποι που απλά μεγάλωσαν προσφέροντας στην πατρίδα τους οτι πολυτιμότερο είχαν.  Είδα αγωνιστές της ΕΟΚΑ που έτρεχαν σαν αγρίμια στα βουνά της Κύπρου, που σκότωναν Εγγλέζους, να μην μπορούν να σηκώσουν το πόδι τους πέντε εκατοστά από το έδαφος και να παίζουν μαζί τους οι φριντιστές τους με πολύχρωμες μπαλίτσες. Είδα τον πρών πρόεδρο της Δημοκρατίας, άνθρωπος που κυβερνούσε τον τόπο τούτο, που πολέμησε τους ΝΑΖΙ στον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο να χαίρετε που περπατά με το πι γιατί πριν να πάει στο Μέλαθρο δεν περπατούσε και δεν μιλούσε καθόλου. Είδα όμως πάνω απ'όλα όλους τους πιο πάνω ανθρώπους να λένε τα καλύτερα λόγια για τους ανθρώπους του Μελάθρου που τους βελτιώνουν την υγεία τους μέρα με την μέρα, που τους κάνουν να αισθάνονται οτι πάντα υπάρχει ελπίδα, αλλά προπάντων που τους σέβονται και τους αντιμετωπίζουν με την αξιοπρέπια πους τους αρμόζει.

Για εμάς τους νεαρούς και τους αρτιμελείς όλα τα πιο πάνω φαντάζουν ιστορίες που συμβαίνουν σε άλλους και που δεν μας αφορουν. Ας μην έχουμε αυταπάτες. Ας μην κοροιδεύουμε τον εαυτό μας. Δεν ξέρουμε τι μας επιφυλάσσει η ζωή. Και αν όλα πάλι κυλήσουν ρόδινα, ο Πανδαμάτωρ Χρόνος θα λυγίσει την περηφάνια μας και την κορμοστασιά μας όποιοι και να μαστε και οτι και να έχουμε επιτύχει στην ζωή μας. Χωρίς εξαιρέσεις. Τότε είναι που θα χρειαστούμε ανθρώπους να μας φροντίζουν όπως οι άνθρωποι του Μελάθρου κάνουν τώρα για τους γνωστούς, τους φίλους, τους παππούδες και τις γιαγιάδες μας.

Ας βοηθήσουμε το ίδρυμα αυτό να συνεχίσει να βοηθά γιατί θα δυσκολευτούμε να βρούμε συζύγους ή παιδιά να αλλάζουν τα πανιά μας και να ανέχονται την γεροντομουρμούρα και την γκρίνια μας. 

Νανουρίσματα

"Νάνι του Ρήγα το παιδί, του βασιλιά τ'αγγόνι..." μου τραγουδούσε η Μικρασιάτισσα, μετά Χιώτισσα και μετά Κύπρια, η γιαγιά μου η Σοφία. 

Νανουρίζω τον γιό μου τώρα εγώ και τον βλέπω που σιγά σιγά βαραίνουν τα ματάκια του και αφήνεται στις αγκάλες του Μορφέα και είναι τόσο γαλήνια η στιγμή, που είναι σαν να τον βλέπουν οι τρεις γιαγιάδες οι Μοίρες, η Κλωθώ η Λάχεση και η Άτροπος μαζί με τον φύλακα άγγελο του και του χαμογελούν.

Εκδήλωση

Χαμογελαστός Πιερής Αυξεντίου

Είχα την τύχη και την τιμή ως ασκούμενος δικηγόρος να διδάσκομαι το Συνταγματικό Δίκαιο της Κύπρου στις διαλέξεις του Νομικού Συμβουλίου από τον Μιχαλάκη Τριανταφυλλίδη. Ήταν σαν να άκουες την ιστορία της Κυπρου να σου μιλά αυτοπροσώπως. Ήταν ο δημιουργός του Συνταγματικού και Διοικητικού Δικαίου της Κύπρου, δικηγόρος και αργότερα, Πρόεδρος του Ανωτάτου Δικαστηρίου και τελικά Γενικός Εισαγγελέας της Δημοκρατίας. Ένας από τους πρωταγωνιστές του «Δικαίου της Ανάγκης», που το 1964 κατοχύρωσε την κρατική νομιμότητα και οντότητα και διασφάλισε το κύρος της Κυπριακής Δημοκρατίας, καθώς και ένας από τους πρωτεργάτες των νομικών επιτυχιών της Κύπρου στα Ευρωπαϊκά Δικαστικά Σώματα, τόσο με τις πρώτες Διακρατικές Προσφυγές κατά της Τουρκίας όσο και στην υπόθεση της Τιτίνας Λοϊζίδου.Συμμετείχε σε πλείστες διαπραγματευτικές διαδικασίες για το Κυπριακό και διετέλεσε Σύμβουλος Εκπροσώπων της Ελληνοκυπριακής πλευράς στις Δικοινοτικές Συνομιλίες καθώς και Προέδρων της Κυπριακής Δημοκρατίας.

Ο Μιχαλάκης Τριανταφυλλίδης είχε όμως και μια άλλη ιδιότητα. Κατά την διάρκεια του αγώνα του 1955-1959 υπερασπίστηκε ως δικηγόρος δωρεάν πολλους αγωνιστές της Ε.Ο.Κ.Α. Αυτή του την ιδιότητα θυμήθηκε σε κάποιο από τα μαθήματα κοντά στην επέτειο του Αγώνα και ο νους του πήγε χρόνια πίσω και άρχισε να μας διηγείται ένα περιστατικό που δεν θα ξεχάσω ποτέ. Η μνήμη άρχισε να γίνεται παρόν... "Ήταν μόλις οι Άγγλοι έιχαν σκότώσει και κάψει τον Γρηγόρη Αυξεντίου και έιχαν ζητήσει από τον πατέρα του, τον Πιερή Αυξεντίου να πάει στο νεκροτομείο να αναγνωρίσει τον γιό του. Ο γέρος ο Πιερής δεν είχε φυσικά αυτοκίνητο και επειδή γνωριζόμασταν και ήξερα και Αγγλικά του είπα θα τον μεταφέρω εγώ να πάμε μαζί. Έτσι και έγινε. Αμίλητος και αγέλαστος ο γέρος ο Πιερής δεν είπε κουβέντα στο αυτοκίνητο. Φτάνωντας εκεί, δεν άντεχα να πάω μέσα μαζί του και του είπα θα σε περιμένω στο αυτοκίνητο. Κατέβηκε ο γέρος και περνώντας από τους Εγγλέζους στρατιώτες μπήκε μέσα. Μετά από λίγη ώρα, τον βλέπω να βγαίνει από το κτίριο και να έρχεται χαμογελαστός προς το αυτοκίνητο μου. Σκέφτηκα Θεέ μου, λες να μην είναι ο Γρηγόρης τελικά; Φτάνει ο Πιερής στο αυτοκίνητο μου, ανοίγει την πόρτα και μου λέει "Ξεκίνα". Χωρίς να πω τίποτα ξεκίνησα το αυτοκίνητο και όταν απομακρυνθήκαμε λίγο τον είδα να δακρύζει και τότε τον ρώτησα τι έγινε μέσα, σε είδα να βγαίνεις χαμογελαστός, δεν ήταν ο Γρηγόρης τελικά; Και τότε ο γέρος ο Πιερής μου είπε "O Γρηγόρης ήταν γιέ μου, αλλά τι ήθελες να κάμώ; Να κλαίω να με δουν οι Εγγλέζοι να κλαίω και να χαρούν;" Τα έλεγε αυτά ο Τριανταφυλλίδης και βλέπαμε τα δάκρυα του να κυλούν πίσω από τα μεγάλα του γυαλιά.

Με τέτοιους πατέρες και μητέρες πως να μην βγουν Αυξεντίου και τόσοι άλλοι Αυξεντίου;

"Των αθανάτων το κρασί...."

1η Απριλίου σήμερα και σαν Έλληνας της Κύπρου αναλογίζομαι το τι έτολμησαν οι νέοι της Κύπρου μας το 1955. Σκέφτομαι πόσο λεβέντες προγόνους είχαμε την τιμή και την τύχη να έχουμε και πόσο ανάξιοι και λίγοι είμαστε για να τους αποκαλούμε προγόνους μας.

Σκέφτομαι εκείνο το παιδί από την Πάφο, 17 χρονών παιδί, ερωτευμένο, να γράφει τα ποιήματα του προς την αγαπημένη του αλλά και να στέκεται ατρόμητος λεβέντης μπροστά στην αγχόνη θυσιάζοντας τα όλα για την μεγάλη του αγαπημένη την Ελλάδα. Τον βίο και την πολιτεία του Ευγόρα Παλληκαρίδη ειδικά, έπρεπε να την διδάσκονται υποχρεωτικά όλοι οι σημερινοί του συνομήλικοι στα σχολεία.

Ότι θέλουν ας πουν για εκείνον τον αγώνα. Ότι θέλουν. Ας κάμουν όμως τον δικό τους αγώνα πρώτα, όπως τον έκαμαν οι Έλληνες της Κύπρου το 1955 και μετά να πουν και να κρίνουν ότι και όποιον θέλουν. Αλλά Ευαγόρας Παλληκαρίδης, Γρηγόρης Αυξεντίου, Κυριάκος Μάτσης και τοσοι άλλοι αγωνιστές και αγωνίστριες δεν θα υπάρξουν ξανά.

Αιωνία τους η μνήμη, πολύ θα ήθελα και η δική μας.

Δικαιοσύνης Δίκη

Πάντοτε έγραφα την λέξη "δικαιοσύνη" με το δ κεφαλαίο. Την αγάπησα, την σεβάστηκα, την σπούδασα, ορκίστηκα να την υπηρετώ. Αμαρτία μου όμως εξομολογημένη, μετά την περιβόητη απόφαση του κακουργοδικείου που αθώωνε τους βασανιστές, είπα μέσα μου "δικαιοσύνη φτάνουν οι τιμές σου. Ή θα είσαι δικαιοσύνη με ένα Δ κεφαλαίο ή θα σε γράφω με μικρό σαν όλες τις άλλες λέξεις".

Μετά όμως σκέφτηκα, τι είναι δικαιοσύνη; Ποιος την αποδίδει; Ποιος την υπερασπίζεται; Οι απαντήσεις για μένα ήταν τόσο ξεκάθαρες, σαν να ήθελε η Θέμιδα να με εκδικηθεί που την μείωσα με το δ το μικρό. Δικαιοσύνη είναι μια έννοια, μια ιδέα. Είναι ιδανικό. Είναι το υψηλό ιδανικό του Δικαίου που ενσωματώνεται στην διαδικασία έφαρμογής του, που αποτελεί την Δικαιοσύνη. Ποιος την αποδίδει; Εμείς. Εμείς, εγώ, εσύ, όλοι μας. Γιατί εμείς έχουμε το δικαίωμα να ψηφίζουμε. Γιατί εμείς, αντί να αναλαμβάνουμε τις ευθύνες μας, ψηφίζωντας άξιους και σοβαρούς ανθρώπους, είτε βαριόμαστε, είτε ψηφίζουμε την κάθε λογής μαιμούνα. Και μετά λέμε είναι η Δικαιοσύνη τυφλη. Γιατί αυτοί που εμείς ψηφίζουμε, ψηφίζουν τους νόμους, που επιτρέπουν στον Πρόεδρο να διορίζει τον Γενικό Εισαγγελέα και τους βοηθούς του, τον Αρχηγό της Αστυνομίας, τον Πρόεδρο και τα Μέλη του Ανωτάτου Δικαστηρίου που με την σειρά τους διορίζουν τους δικαστές και τους συγκεκριμένους δικαστές.

Ποιος την υπερασπίζεται; Η απάντηση δυστυχώς ή ευτυχώς είναι πάλι εμείς, ή μάλλον πρέπει εμείς. Η Δικαιοσύνη είναι τυφλή και πρέπει να παραμείνει τυφλή. Είναι εμείς που πρέπει να γίνουμε τα μάτια και τα αυτιά της, αλλά και το στόμα της. Είναι εμείς που πρέπει να την στηρίζουμε να μην σκοντάφτει. Είναι εμείς που πρέπει να επαγρυπνούμε τι μπαίνει στην ζυγαριά της, αλλα και εμείς που πρέπει να την βοηθάμε να σηκώνει το αμείλικτο σπαθί της και να το κατεβάζει με δύναμη και αποφασιστικότητα στους πραγματικούς ενόχους.

Σκεφτόμενος αυτές τις απαντήσεις και "...για όλους λοιπόν τους λόγους που έχουμε συζητήσει και αναφέρει προηγουμένως καταλήγουμε στην απόφαση ότι η παρούσα υπόθεση δεν μπορεί να επιτύχει. Ως εκ τούτου, απορρίπτεται, οι δε κατηγορούμενοι (το Δίκαιο και η Δικαιοσύνη) αθωώνονται και απαλλάσσονται από όλες τις κατηγορίες που αντιμετωπίζουν. "

Ένοχοι είμαστε όλοι εμείς.

Η ανίξερή, ο αδερφός μου, ο καλαδερφός μου και το ΡΙΚ 1

Παρακολουθούσα ψες 16 Μαρτίου το κύριο δελτίο του ΡΙΚ 1 το βράδυ και προσπαθούσα να καταλάβω αν η Κεννεβέζου περιπαίζει μας ή πιστεύει αυτά που λέει. Παρολίγο να πιστέψω οτι τον Νικόλα Παπαδόπουλο μόνο από την τηλεόραση τον συναντά όποτε τύχει.

Κύριο θέμα του δελτίου ήταν οι εκλογές στο ΔΗΚΟ, που ο αδερφός της Κυριάκος επανεκλέγηκε στην θέση που κατείχε. Φιλοξενούμενος στο δελτίο ο νεοεκλεγείς (με την αξία του παρακαλώ, οχι επειδή τον λένε Παπαδόπουλο ας πούμε) ο Νικόλας Παπαδόπουλος υιός του μακαρίτη προέδρου Παπαδόπουλου που βάφτισε τον αδερφό της Αιμιλίας. Τό θέαμα ήταν να κάνει ερωτήσεις η Κεννεβέζου στον Νικόλα με ένα σοβαρότατο ύφος "Πείτε μας κύριε Παπαδόπουλέ και πως σχολιάζετε κύριε Παπαδόπουλε, προσπαθώντας να μας πείσει ότι τον δυσκολεύει κιόλας. Πάλε καλά που δεν έβγαλε και τον αδερφό της στην τηλεόραση και να του λέει "Συγχαρητήρια κύριε Κεννεβέζο" "¨Ευχαριστώ κυρία Κεννεβέζου¨ και άλλες συναφείς φαιδρότητες.

Το πιο ωραίο όμως ήταν, οταν παρενέβηκε στο δελτίο η Αντιγόνη Παπαδοπούλου, η οποία δεν εκλέγηκε και μίλησε η γυναίκα και είπε οτι είδε με τα μάτια της νέους ψηφοφόρους, που έγραψαν ο αδερφός της Αιμιλίας και οι υπόλοιποι υποψηφίοι και είπε η γυναίκα οτι προέρχονταν από άλλες παρατάξεις και απλά γράφτηκαν για να κάμουν το χατήρι των φίλων τους. Εκεί θύμωσε η Αιμιλία και προς στιγμή ξέχασε οτι ήταν παρουσιάστρια και σαν καλή αδερφή που της θίγουν και τον αδερφό της ρώτησε θυμωμένα "Ένα λεπτό κυρία Παπαδοπούλου, τι θέλετε να πείτε;"

Το θέμα είναι στο ΡΙΚ δεν άκουσαν ποτέ τις λέξεις αμεροληψία, μεροληπτικός, αντικειμενικότητα και τις συνώνυμες; Είναι σαν να βάζεις τον Λουκά Φουρλά να κάνει ερωτήσεις στον Κασουλίδη.

Υ.Γ. Το πιο πάνω κείμενο δημοσιεύθηκε στο http://cyonair.blogspot.com/